Muttering Heights

Fire and Ice

2008-06-14T17:09:00.002+02:00

at the passing of thestone.com

2008-04-03T10:58:00.002+02:00

As posted in Sisyphus Lodge, april 3 2008.

So this is goodbye,

Our profile information says we have been here since 1999 but it seems like there was hardly a time before that that we were not, in mind, already connected to so many people here at thestone.com. We have been on the internet since 1994, which is about half of our lives. We have built our lives with and around all the enigmas that we have faced. We smile when we here things like Billy Idol's sweet sixteen, because we know at least part of the story behind it now. We look for the odd things in everything, we have anagram solvers, rot-13 decoders and mayan calendars in our bookmarks now. Pink Floyd is even more enigmatic than it was before as no veil has been lifted from the mysteries that are hidden in the songs, the story, the history of the band, but we still like the music.

We started out with figuring out what the formula is to find out when easter will be, we ended with the final six. We have, together with a lot of people, broken our heads and cursed the SK's over Manifest Destiny, we have read pages and pages of strange and weird stories that could have fit right into thestone but somehow never made it. We've read the black book, the white book, the black book again and we have not understood even half of the clues.

We have found our other, and we eventually got the 'other' stone from her as she didn't really play anyway. We have joined our stones, one 'stone', one 'plastic'. We have a gathering stone, we have given away numerous stones as gifts but nobody really made it to the lodge (although quite some people got really hooked for a while, but life caught up with them I guess).

We have given nudges to a lot of people, we have received even more. We never made it to a stone gathering, which we now regret but we have had online conversations with the best of stoners. It would be wrong to try and name all of the people we have met this way. Obviously a lot of you in the lodge these days have been there longer than we have, as we have not participated in the final six, some others may not make it back here anymore or have stopped playing. A few names though, that should not be forgotten. Moebius, Jiggly, Art of Fantasy, Gary, Ray, uhuru, Polodiabolo, grissy, norske, kingohugs, junebug, Frogmistress (wow, that's a name from the past...) and to me, the most important, my tess, my other, the other aa5-33a. The nights we have spent on the stone have brought us together so often, have made us strive to a common goal even if we were going through a difficult time personally. If I have forgotten your name, I'm sorry, it was not on purpose, and I'm sure I've forgotten plenty of names.

We have our own new enigma now, he's 20 months old and maybe when he's older he'll find our folders where we printed all puzzles and all solutions, stored for... who knows.

So this is goodbye, it is not farewell, although I hope you all will have the best of times, it is a goodbye with the sincere hope to find you all, in person, mind and spirit, somewhere along the paths that our further life will lead us by.

Thanks for everything,

Dragonmaster & Tess
AA5-33A (x2)

Eindelijk Winter...

2008-03-25T09:28:00.002+01:00

De gordijnen openen en voor je een landschap zien waar een aantal centimeter sneeuw op de daken, het gras, de bomen ligt; het is erg rustgevend en zorgt ervoor dat je op een andere manier wakker wordt, met meer licht en minder nog in het half-duister van de nacht.

Ook op Thyl heeft de sneeuw een wonderlijk effect. Hij is erg rustig als we naar de creche rijden, vindt het grappig om sneeuw vast te pakken en weg te werpen. Echt sneeuwballen maken zit er nog niet in maar hij snapt het algemene principe, sneeuw is niet om te laten liggen.

Ook dit weekend kon hij er al, even, van proeven toen het enkele uren sneeuwde aan zee en er in de tuin een dun laagje sneeuw lag. Rondwaggelend met zijn tong uit z'n mond om de sneeuw op te vangen, een aardig zicht.

De VUB ligt er in deze dagen vredig bij. De lentevakantie zorgt ervoor dat er nauwlijks studenten aanwezig zijn, het lijkt wel alsof de sneeuw altijd op zo'n momenten wacht om de campus onder te dompelen. Ook vorig jaar waren er nauwlijks studenten toen er volop plaats en tijd was voor sneeuwpret. Voor de mensen die er wél zijn op zo'n moment een uitgelezen kans om enkele foto's te nemen van deze ongereptheid.

2008-03-20T11:16:00.000+01:00

Om het even welke vorm van Geloof is een aanfluiting van het menselijk bestaan; welke vorm van Geloof …dat mag je niet in je huis dulden, in je geestelijke huis; dat moet je verbannen, nou ja, met de grootste hardnekkigheid; Geloof is de dood in de pot, maar dan helemaal, zonder enige kans op toch een sensatie van leven.

-Hugo Claus-

Sunt Lacrimae - Michel Bartosik (1948-2008)

2008-02-04T10:52:00.000+01:00

Sunt Lacrimae, misschien wel de meest typerende bundel van Michel Bartosik. Zo pas vernam ik zijn overlijden, vorige vrijdag, een hersenbloeding. En zo voel ik me nu, vol van tranen, van een inwendige verscheurdheid die ik niet onder woorden kan brengen.

Recent werd bij Michel kanker vastgesteld, terwijl hij de dagen naar zijn pensioen minutieus aftelde kwam dit voor de, ex-roker, als een donderslag bij een hemel die wellicht nooit wolkenloos was maar toch altijd helder leek. Ik sprak 'm nog een paar weken geleden. Hij klaagde weinig maar de laatste tijd keek hij toch uit naar het einde van z'n VUB carrière; geplaagd door hervormingen en voortdurende evaluatie en her-evaluatie druk.

Ik had je nog zoveel willen zeggen Michel, liep al weken rond met het idee dat ik je dringend nog eens moest schrijven, je vertellen wat ik niet onder woorden kan brengen, waarom je zo belangrijk bent en was voor me. En eerlijk, ik ken nog steeds het antwoord op die vraag niet. Ik voelde me op een vreemde manier verbonden; misschien was het die eeuwige vorm van melancholie die rond je hing en je op een eigen manier kleur gaf en tekende.

Ik zal je missen Michel, ik zal je schim zien die door de VUB gangen wandelt, ik lees je en hef je het glas in m'n herinneringen.

Zie ook: DE PAPIEREN MAN: Dichter en VUB-literatuurprofessor Michel Bartosik overleden

2007-12-31T14:00:00.000+01:00

2007-12-25T14:09:00.001+01:00

Vaak gebeurt het dat een collega-blogger, van de Bibliotheca Studentica, relaas uitbrengt van een boek dat ie leest of een nieuwe aankoop. Ik heb dat in het verleden met mondjesmaat gedaan maar ben nu weer eens begeesterd genoeg door een boek om hetzelfde te doen. Anders dan bij hem, geen citaten over het liefdesleven van deze of gene auteur maar een korte inhoud en beschrijving....

Het boek in kwestie:

Nicaise, J. (2006). L'étudiant chahuté: Pérégrinations d'un étudiant de l'ULB durant la Seconde Guerre mondiale. Bruxelles, Memogrames.

In het boek volgen we de schrijver die omschrijft hoe hij de oorlogsjaren doorbrengt als student aan de ULB. Naast een sumiere beschrijving van hoe de eerste jaren verlopen op amoureus vlak, met eerste ontmoetingen en geparfumeerde liefdesbrieven, krijgen we ook een beeld van de invloed van de oorlog, niet enkel op de schrijver maar ook op zijn omgeving, de manier van leven en de cursussen op de universiteit.
Nog voordat in 1942 de ULB besluit dat het beter is om de cursussen te staken dan door te doen onder het toezicht (én onder de controlle) van de bezetter, merken we dat het studentenleven wordt gedomineerd en gemarkeerd door de aanwezigheid van de bezetter op en rond de ULB Campus.

Les bleus n'étaient pas comme aujourd'hui l'objet d'un bizutage incessant. [...] Les crânes rasés qui parcouraient les abords du Solbosh, étaient ceux des soldats de la Wehrmacht.

Er werd inderdaad nog gedoopt in 1941, al gebeurde dit clandestien en verborgen voor 'den duits'. Daardoor wellicht was het aantal gedoopten bij Philo beperkt tot 3. De auteur vermeldt dat het ijskoud was en hij veel te veel gedronken heeft die avond. Verder kwam ie beschilderd en verkleumd thuis, al beschrijft hij ook dat de geur die hij uitstraalde wellicht ook iets te maken had met het feit dat mensen op een afstand van hem bleven.

Naast beelden uit het studentenleven krijgen we ook te zien hoe de armoede en honger de auteur kwellen en hoe hij, bij gebrek aan cursussen op de ULB zich moet behelpen met middenjury examens en zich uiteindelijk inschrijft aan de "Faculté Saint-Louis" om zo aan verplichte tewerkstelling in Duitsland te ontsnappen. Nadien werd hij een van de vele ULB'isten die, met de klak op het hoofd, de cursussen volgden aan de Leuvense Universiteit, maar...

Comme beaucoup d'autres "ULBistes", j'y allais coiffé de ma "penne". Ce n'était pas provocation, c'était une coiffure pratique. [...] Notre penne, à courte visière, était notre couvre-chef naturel.

Verdere hoofdstukken verhalen over de cursussen godsdienst aan de UCL en de manier waarop ULB-studenten daarmee omgingen. Het moet gezegd, dat het eerste jaar in Leuven de ULB'isten waren vrijgesteld van deze -nochtans 'verplichte'- cursus, in een algemene sfeer van wederzijds respect.

Voor de rest van het verhaal (zowat de andere helft van de oorlog) verwijs ik jullie graag naar het boek zelf. Verkrijgbaar online via de website van Memogrames. Een aanrader voor wie wat wil bijleren over de geschiedenis van onze universiteit en zijn studenten tijdens de 2e wereldoorlog; het is bij lange geen hoogstaande literatuur, verwacht u dus ook niet aan pareltjes in de schrijfstijl maar wie weet leert u wel wat bij.

Golden Compass

2007-12-15T23:27:00.001+01:00

2007-11-12T10:53:00.000+01:00

Mooi is dat natuurlijk. Je port een collega aan om wat meer op haar blog te schrijven en dan laat je je eigen blog eigenlijk verwaarloosd en verlaten achter. Niet dat er in mijn leven niets meer gebeurd, verre van...
Thyl blijft groeien, ik blijf druk bezig met 101 dingen en nu het academiejaar weer gestart is zijn ook de studentjes weer aanwezig in deze groene zone binnen Brussel. Het seizoen van de studentendopen is volop aan de gang en op en rond de VUB vind je hoopjes blauwe bietenpulp van mensen die na de doop snel naar huis spoedden om zich onder een warme douche af te spoelen van alle methyleen. En in de rand daarvan zijn alle voorbereidingen al begonnen om de jaarlijkse Verhaegen herdenking ook dit jaar weer tot een feestje te maken. De politieaanvragen zijn binnen en de verzekering is in orde. De medailles zijn besteld, de piratenmedailles ook, ondanks vele randproblemen en misgeïnformeerde mensen die soms negationistische neigingen hebben of gewoon wereldvreemd uit de hoek komen. Nu ja, met de medaille zo goed als geleverd is het een beetje laat en getuigend van een vreemde logica om nu te willen het piratenthema te wijzigen. Hier alvast een voorsmaakje van de medaille van het piratenthema:

Het wordt een duur jaar voor de verzamelaars vrees ik. Er zijn weer verschillende instanties die een medaille hebben laten maken en verzamelaars laten zich daar natuurlijk aan vangen... 2XBSG, 1X Folklore (en dan nog eens de kleurvarianten), 1x OLG, 1x Ordre du Bavoir, 1xClarence (of 2x), 1x doopmedaille popo, ... en dan misschien hier en daar nog eentje. Vreselijk gewoon.
Intussen heb ik al een stuk van mijn collectie online gezet. Met zijn allen naar http://www.chielens.net/collectiones/. St-V en andere medailles staan er al, ook de Fleurs du Mâle. Nu nog beginnen aan het aspectje VUB maar dat zal zijn voor als ik weer eens wat tijd (en moed) heb om er aan verder te werken. Hopelijk komt er eerder nog een blog update... ook al is die dan vrij saai en nix zeggend.

2007-09-06T11:20:00.000+02:00

2007-07-29T10:46:00.000+02:00

A weekend filled with staring at the rain outside, well,... that and reinstalling my beloved powerbook.

When I got to work on friday my powerbook (G4) had given up all signs of life. Pushing the powerbutton resulted in the frightening noise of a plane that is crashing and very fast on its way down to the ground. A familiar noise unfortunately that it had been making a while ago already so I knew immediately that there was something seriously wrong. Nothing but an apple desktop with that questionmarked folder telling me that a system disk can not be found, so around 9 a.m. I was already on my way from work to home to see if I could perform any black-voodoo-magic on my powerbook to revive that harddisk.
Luckily I had learned from an earlier hdd-failure that my Apple could be booted from an external drive as long as that drive had OSX on it installed. One of the reasons why I like this system. Booting from an external harddrive was not a problem; accessing the internal 80 gigs of information however seemed to be 'not working'; always the noise of the disk trying to spin up but not being able to do so.
The sollution was simple, this baby needed a new hdd if it had to work ever again without having to use an external drive. I called the friendly people at Macline over in City 2 and told them of my problems. Luck was on my side, again, today and they told me I could have my beloved computer back in a couple of hours if I dropped it off there; they only had one more hdd in stock so I rushed over to bring them the patient that needed urgent treatment.
Waiting was awful. I had lunch with my wife, who came in to town when she heared I would be there, and walked around Mediamarkt, Waterstones and other big shops while constantly looking at my phone to see if I did not, per accident, miss any calls from the store to say that I could go and pick up a revived apple. It took them several hours to replace the hdd and try and salvage some information from the hard drive. Unfortunately the latter did not work and the harddrive had officially become no more than a paperweight.
Since the earlier crash in 2006, which had cost me several months of work that were lost, I had fortunately learned to schedule very regular backups of my information. My userdirectory, with all libraries and preferences was saved on a weekly base and often, when I'd be at work, I would run the backup software 'just to be sure'. My last backup dated from right before I left work on thursday evening... a true blessing that was as I may have lost about 3 or 4 mails since then and no documents at all. The only problem is that everything needs to be reinstalled in order to be able to work again. So this is my weekend, while staring at the rain outside, I wait and install and wait some more and restore information, data and applications...
Thank God for backups but a pox on him for hdd crashes.

2007-07-23T16:29:00.000+02:00

Zo, na vier weken tandartsbezoeken zijn er 3 wijsheidstanden weggehaald, 2 tanden gevuld en tandsteen gereinigd. Een mens zou voor minder content zijn dat die weken voorbij zijn. Ik mag echter niet klagen; het is een goede tandarts, voor zover ik daar een vakkundig oordeel kan over vellen, die alles wat ie doet uitlegt en toont met behulp van een vergrotende spiegel.
Nu zit ik, een tiental minuten na de laatste behandeling, terug in mijn bureau. Dankzij de verdoving voelt mijn mond alsof ik een baviaan ben, al kon ik daarnet in de lift tot mijn voldoening vaststellen dat het gezwollen gevoel ook maar enkel dat is.
Terwijl ik zo in die tandartsstoel lag, een mens moet toch iets doen en ik was bij mijn vorige afspraak al in slaap gevallen en wou dat voorval toch niet herhalen, vroeg ik me af of je als vrijzinnige en atheïst kan geloven in dingen zoals 'het lot' en 'voorbestemdheid'. Zijn sommige dingen 'meant to be' ? Ik weet het niet echt. Instinctief is het antwoord natuurlijk nee, vaneigenst niet, en hoe zou het ook kunnen. En toch, sommige dingen voelen zo goed aan alsof het niet anders kan of mag zijn. Een aanraking, een ontmoeting een innig gevoel voor iemand... maar ach... wellicht is ook dat gewoon iets wat je jezelf wijsmaakt, gebaseerd op eerdere ervaringen, verwachtingen en denkpatronen die bijna archetypisch in het mens-zijn verweven zijn.

Imagine a world without religion...

2007-06-18T14:42:00.000+02:00

“Imagine no suicide bombers, no 9/11, no 7/7, no Crusades, no witch-hunts, no Gunpowder Plot, no Indian Partition, no Israeli/Palestinian wars, no Serb/Croat/Muslim massacres, no persecution of Jews as ‘Christ-killers’, no Northern Ireland ‘troubles’, no ‘honour killings’, no shiny-suited bouffant-haired televangelists fleecing gullible people of their money (’God wants you to give till it hurts’).

“Imagine no Taliban to blow up ancient statues, no public beheading of blasphemers, no flogging of female skin for showing an inch of it.”

…

Can you imagine?

In such a world, the Twin Towers would still be standing.

(Quote from The God Delusion, by Richard Dawkins, which I’m currently reading.)

(this post shamelessly ripped from : http://townofautumn.com/blog/2006/10/ )

2007-06-11T09:21:00.000+02:00

Verkiezingen achter de rug. De overwinning van oranje was nog groter dan verwacht, rood force krijgtklappen, blauw blijft, als je de stemmen van LDD meetelt min of meer status-quo. Hetgoede nieuws dat we mogen onthouden is dat ondanks al deze polarisering links en rechts we mogen verheugd zijn dat het Vlaams Belang een zetel verliest. Wellicht gaat die zetel naar deBelang kiezers die nu op Dedecker en konsoorten hebben gestemd. Erg storend in de verkiezingsshow van de VRT vond ik hoe Siegfried Bracke bleef doorhameren op het feit dat hij in de zaal bij de CD&V ettelijke leeuwenvlaggen had opgemerkt; het politiseren van dergelijke symbolen getuigd, mijn inziens, van een beperkte historische kennis en een doorgedreven wil tot zwartmakerij van alles wat Vlaams is; verwerpelijk voor iemand die, als journalist van de openbare omroep, in mijn ogen toch 'neutraal' zou moeten zijn.
Het ergste aan deze uitslag is eigenlijk dat dezelfde trends in Wallonië niét doorgezet worden. Daar krijgt de PS ook klappen en gaat MR zelfs vooruit maar toch zijn er geen drastische verschuivingen. Het wordt nog een zware dobber om aan regeringsvorming te doen.
Op een ander gebied, aan de VUB, ben ik toch weer aan het twijfelen. Ik heb van mijn promotor een voorstel gekregen om nog aan een (kort)project mee te werken, wat me toch nog een paar maand langer zou binden aan de universiteit en me daarnaast ook nog wat voordelen zou opleveren. De dobbelsteen die was geworpen is precies toch niet gaan rollen... we shall see.

2007-05-25T10:55:00.000+02:00

De zomer komt er aan. Temperaturen stijgen en eens ze boven de 25 graden gerezen zijn begin ik langzaam te smelten. Het werd dan ook hoogtijd om nog eens mijn haar te laten bijknippen en zodoende voor een iets vlottere afkoeling te zorgen langs mijn hoofdhuid om, en, om er tegelijkertijd ook wat beter toonbaar uit te zien als ik, och God, wie weet, toch es ergens zou mogen op gesprek gaan na een sollicitatie.
Toen ik klein was ging ik naar een kapper die Willy heette. Het was een minuutje of tien wandelen van bij me thuis. In mijn herinneringen was die man voornamelijk bekwaam in het vreselijk pijnigen. Trekken aan haar en vooral, na afloop bij het borstelen en met de haardroger in de hand in vorm leggen, was ie specialist in het met voornoemde borstel en haardroger onzacht tegen mijn hoofd te belanden.
Na enkele jaren kwam er een kapper dichter bij huis en ben ik overgeschakeld op een vlot pratende nonkel of neef van iemand waarmee ik nog in't lager had gezeten, wat dus steevast leidde tot gesprekken over die persoon die ik nog nauwelijks kende, of anders werd een balletje opgeworpen over voetbal, tennis, sport en nog van die weinig inhoudelijke zaken. Zelfs toen ik in Brussel zat ging ik wel eens terug naar huis voor 'n kap-beurt bij Dirk maar na een tijdje ga je ook zover niet meer gewoon omdat het misschien 2 euro uitspaarde (transport inbegrepen).
Tegenwoordig ga ik bij 'Monsieur William', een kapper bij ons in de buurt. Franstalig, zegt weinig en werkt op gezapig tempo door. Monsieur William heeft een aantal dames bij hem in dienst die er voor zorgen dat ik eerst wat achterover mag liggen in een wasbak terwijl ze met hun kundige vingers m'n haar wassen.... een plezier echt waar een mens toch een stukje van opkikkert. De man doet me altijd wat denken aan die andere 'Monsieur William'... maar dat doet wellicht weinig terzake.

2007-05-21T13:42:00.000+02:00

I'm aware that I have not posted anything for a while now. Maybe it would be better to just end this blog if I can not keep posting to it, maybe it would be better to take away this site and give you back the time that you all spend looking if anything has changed, only to be left with disappointment.
I have finally taken the decision that my time has come to leave my job here at the VUB. I have indicated in my yearly progress that I don't plan to do anything next year and that I am at the end of my ideas on how to evolve my phd in a direction that will be scientifically correct as well as satisfying to myself. We will see how things evolve after this. I am now going to try and find a job with more vigor than I already had, as I need to find something before my final weeks/months at the VUB are over. I want to start working instead of feeling like the only thing I do is sitting at my desk reading papers and writing scientific nonsense.

2007-04-13T15:14:00.000+02:00

I have come to the conclusion that there are an awful lot of acronyms in my life. I shall provide you with an inconclusive list of what I could come up with right now...¹

BSG: Brussels Studentengenootschap
CB: Corporatio Bruxellensis (en ook een beetje 'Cantus Bruxellensis')
ECCO: Evolution, Complexity and Cognition
FA: Folklore Academie
JoM-EMIT: Journal of Memetics-Evolutionary Models of Information Transmission
OVC: Ordre des Vieux Cons
SWAMP: Society of Weird And Mad People
SWIJ: Sectie Wijsbegeerte
TALK: Taal- en LetterKunde
VUB: Vrije Universiteit Brussel
VZV: Vrijzinnig Zangfeest van Vlaanderen

1: I only mention organisations and acronyms that I frequently encounter or of which I am still an 'active' member. This does not mean that I would not respect any other organisations not mentioned. If you feel like your organisation is left out, please contact me and I'll consider adding you to the list.

2007-03-26T13:08:00.000+02:00

Piping Down the Valleys Wild

Piping down the valleys wild,
Piping songs of pleasant glee,
On a cloud I saw a child,
And he laughing said to me:

"Pipe a song about a lamb!"
So I piped with merry cheer.
"Piper, pipe that song again."
So I piped: he wept to hear.

"Drop thy pipe, thy happy pipe;
Sing thy songs of happy cheer."
So I sung the same again,
While he wept with joy to hear.

"Piper, sit thee down and write
In a book, that all may read."
So he vanished from my sight,
And I plucked a hollow reed,

And I made a rural pen,
And I stained the water clear,
And I wrote my happy songs
Every child may joy to hear.

W. Blake

2007-03-14T11:17:00.000+01:00

De liftdeur gaat open en een studente staat in een veel te kort rokje stationsromannetjes voor te lezen over hoe dokter X verpleegster Y benadert en tenslotte hartstochtelijk be *einde liftrit*
Enkele dagen later gaat dezelfde liftdeur open en zie je flashy geklede studenten zichzelf vrolijk maken en handtekeningen ronselen voor take that of get ready of iets dergelijks.
Voor de buitenstaander zijn deze taferelen vast vrij onbegrijpelijk. Voor de insiders wil dit enkel zeggen dat de tijd van de ontgroeningen zijn aangebroken. Leve de studentikoziteit die dagen van assistenten opfleurt met kortgerokte studentes.

2007-02-08T11:42:00.000+01:00

Winter

And the Nobel Prize for peacefullness goes to: SNOW.
Vanaf vandaag kunnen we -eindelijk- zeggen dat het echt winter is geweest dit seizoen. Bij het ontwaken lag de sneeuw reeds zo'n vijf centimeter dik op het balkon. De poezen staarden uit het raam en de wereld leek rustiger dan anders (en die wereld lijkt anders ook al zo rustig bij het ontwaken). Dikke witte vlokken vielen en bleven vallen. Het donkere winter licht is iets minder donker als de sneeuw het weerkaatst en het wit van de daken je kamer binnen schijnt.

Ook Thyl was uitermate gefascineerd door de verandering in het panorama. Hij werd net ietsje meer ingeduffeld vooraleer de wandeling en tramrit naar de crèche aan te vangen. Een muts met oortjes, een winterjas, dikke winterschoentjes en dan nog de 3 lagen babybjorn en mamajas... het enige blote plekje was zijn gezicht waar, toen we buiten kwamen, geen sneeuwvlokken maar eerder iets ijs-achtig op viel, wat de oorzaak was voor het trekken van gekke gezichten; tot hij er in berustte.

De sneeuw knerpt als je door het onaangetaste stuk wandelt langs onze straat. Het samendrukken van verse sneeuw onder je dikke schoenen is een gevoel dat niet te beschrijven is. Ik weet dat 'goesting' werd verkozen tot mooiste Vlaamse woord (al een pak beter dan in Nederland waar 'mama' het haalde) maar ik wil graag een boom opzetten om 'knerpen' als 2e mooiste woord te verkiezen.

De VUB ligt er deze week verlaten bij. Het is 'lesvrije week' en de meeste studenten zijn thuis of gaan skiën of blijven bij dit weer binnen. De sneeuw ligt onaangetast op grote stukken gras en op de esplanade langs de gebouwen. De hitte die van de gebouwen afstraalt zorgt voor een bewandelbaar pad en de technische dienst rijdt, ijverig zout strooiend, rond om ook de andere paden sneeuwvrij te maken. Spelbedervers zijn het.

The Snow Man
Wallace Stevens

One must have a mind of winter
To regard the frost and the boughs
Of the pine-trees crusted with snow;

And have been cold a long time
To behold the junipers shagged with ice,
The spruces rough in the distant glitter

Of the January sun; and not to think
Of any misery in the sound of the wind,
In the sound of a few leaves,

Which is the sound of the land
Full of the same wind
That is blowing in the same bare place

For the listener, who listens in the snow,
And, nothing himself, beholds
Nothing that is not there and the nothing that is.

2007-01-26T15:56:00.000+01:00

Smokers are the new Jews

The hunt for smokers is an ever ongoing war within our society. Smoking bans are being issued up to a ridiculous level where in some places it is even forbidden to smoke outside. A Belgian school has just pushed one of the possible limits of what is acceptable. They have thought up a system where smokers will be required to wear badges, showing a set of blackened lungs and a slogan "my lungs can look like this".
The anti-smoking community is not 100% happy with the new measure that was taken by the school but the fact that a school can issue such a rule is beyond the imagination of everyone who knows a bit of history...
In a time when racism is one of the most vicious crimes one can commit in the eyes of the politically correct mass of self-convinced leftist groups, it remains possible and even is encouraged to limit the freedom of the smokers. First they were forbidden to smoke in certain parts of restaurants, now restaurants are required to be completely smoke-free and some politicians are even pushing for a ban on smoking in pubs. The European commission recently debated about the fact if employees could negatively discriminate smokers (luckily the answer was 'no').
The segregation of smokers and nonsmokers is something which I, as a humanist, can not support up to this level.
dixi.

2007-01-01T15:03:00.000+01:00

Vandaag om iets na elven vertrokken uit Roanoke. Nu begint het aftellen en haastig doen vooraleer we woensdag vertrekken. Vanavond nemen we het nog even rustig (voor oudejaar weet je wel) en morgen hopen we van winkels open te vinden voor laatste aankopen zodat we kadootjes genoeg hebben voor het thuisfront in België.
We waren er altijd van uit gegaan dat we maandag en dinsdag hadden om deze aankopen te doen maar morgen is het nieuwjaar en dinsdag is het remembrance day voor President Ford. Alle vlaggen hangen hier trouwens al een week ofzo half stok, door het hele land.
Het verblijf in Roanoke was leuk. Gisteren had ik de gelegenheid om wat te wandelen met Theresa door het stuk bos & land dat eigendom is van haar ouders. Het stukje grond is een paar vierkante kilometer groot; groot genoeg dus voor huisje met deftig stukje tuin er bij. Een stukje tuin waar momenteel herten en vossen rondlopen en wat grenst aan de tuin van Theresa's tante en oom waar we bij verbleven, wat zoveel wil zeggen als 'die hebben hun eigen bos om te gaan jagen'. Roger (de oom) heeft dit jaar al wat wild geschoten waaronder een ree in het bos aldaar toen hij aan't jagen was met zijn kruisboog. Fijn spul die kruisboog. Ik heb er gisteren wat mee kunnen schieten ook en het ging vrij goed. De pijlen waar hij mee gaat jagen zijn vlijmscherp; dat is wel zo aangenaam ook als je weet dat er mensen op beren gaan jagen met zo'n boog. Elk stuk wild dat wordt geschoten gaat trouwens keurig de diepvriezer in en zo besparen oom en tante toch jaarlijks redelijk wat op hun uitgaven inzake vlees; ze hebben daarnaast ook een groententuin dus ook dat helpt om ervoor te zorgen dat ze toch vrij comfortabel kunnen leven ondanks het niet zo grote inkomen dat ze hebben.
Het familiefeestje ter plaatse was fijn. Een andere tante van Theresa was ook langsgekomen, evenals een neef. We hebben kadootjes uitgewisseld en zeer lekker (en uiteraard teveel) gegeten. Diegene die met veruit de meeste kadootjes ging lopen was, uiteraard, Thyl, die de hele avond in het midden van de belangstelling stond; een beetje zoals toen ik voor't eerst op bezoek was aldaar. Onder de kadootjes die we kregen was het fijne spel 'Roborally', dat we zelf hadden uitgezocht en Lynna (Tess' tante) voor ons had ingepakt en onder de kerstboom had gelegd. Het lijkt een erg opkomende en populaire trend hier om kadobonnen allerhande te geven aan elkaar. Wij kunnen alvast weer eens wild gaan in Wal*Mart en zelf maakten we ook van de rage gebruik om ervoor te zorgen dat ook de mensen waarvan we niet wisten wat nu precies te geven iets kregen.
De rest van deze week (want al het voorgaande gaat ongeveer over gisteren) was gevuld met uitrusten van de dagen waar we onderweg waren van Louisiana en inkopen doen en bijbabbelen. Op sommige momenten zaten we met zijn allen met de laptop op schoot; behalve Roger & Lynna dan; op andere momenten werd gekaart, geschrabbled of andere spelletjes gespeeld. Er heerst in dat huis over het algemeen een heel gezellige familiale sfeer, zeer ontspannen en alsof we er eigenlijk quasi altijd zijn.
Nu is het iets na vijven en we zijn bijna in Virginia Beach. Oudejaar wordt waarschijnlijk op't gemak iets eten en voor de rest benen strekken en aftellen tot het middernacht is waarna we wellicht allemaal vrij snel in ons bed zullen zitten. Ook al zit je de hele dag in de auto, toch is het op een of andere manier vermoeiend en gaat het in je kleren zitten. We hebben de autostoel van Thyl een beetje gekanteld zodat het grondoppervlak min of meer horizontaal is (zoals in europese auto's normaal is maar in deze monovolume dus niet). Hij lijkt het nu veel beter te verdragen om in de auto te zitten, al kan dat ook zijn omdat het alweer enkele dagen geleden was dat we nog zo lang in de wagen zaten.
21 uur. We zijn thuis (al wel even) en hebben zonet ook het oudejaarsdiner achter de rug. Niet zoals we het in België doen. Behalve het feit dat er wijn op tafel stond in plaats van melk/water/fruitsap leek het een gewone avondmaaltijd (en was het dat uiteindelijk ook).
Nieuwjaarsdag - 9 uur 's ochtends. Gisteren hebben we tot rond 1 uur spelletjes gespeeld met ons vieren en gezellig wat champagne & bourbon gedronken. Gelukkig nieuwjaar allemaal.

2006-12-28T05:25:00.000+01:00

On the road again...
Deze ochtend rond 11 uur vertrokken bij oma. Het was een emotioneel afscheid voor zowat iedereen denk ik. Thyl was doodop tegen dan en heeft het eerste deel van de rit dan ook vrij goed geslapen. Tegen 12 uur waren de laatste inkopen gedaan (ijs om dingen in de frigoboxen koel te houden, een laatste po-boy*, koffie, ... ). Zoals u kon lezen op het verslag van de heenrit duurde het ook op de terugrit maar een dik kwartier vooraleer we Louisiana uit en Mississippi in waren; met dat verschil dat we nu wél konden zien waar we reden. Toen we pas in Mississippi waren zagen we langs een kant van de weg een terrein vol met FEMA temporary housing; zeg maar een soort van woonwagens/stacaravans die na Katrina werden gegeven als tijdelijke woning aan mensen wiens woning ofwel helemaal ofwel gedeeltelijk verwoest was.
In retrospect kan je zeggen dat de gevolgen van Katrina nog steeds goed zichtbaar zijn in grote delen van New Orleans en omstreken; gedeeltelijk in stukjes ravage die nog zichtbaar zijn (al is het natuurlijk ook zo dat met een aantal orkanen per jaar het niet noodzakelijk de schuld is van Katrina dat bomen afgeknakt zijn op een bepaalde hoogte), maar meer nog in het feit dat de hele omgeving in heropbouw lijkt te zijn . Winkelpanden, huizen, benzinestations en zelfs stukken in opbouw waarbij staat 'We are coming back'.
Gisteren zijn we langsgegaan in een Mardi Grass winkel (groothandel) om nieuwe dobbelsteenkettingetjes te halen voor SWAMP. Naast dobbelstenen hebben we ook nog wat t-shirts en andere New Orleans dingen meegebracht. Het thema voor Mardi Gras dit jaar is 'After the storm, let there be rainbows'.
Iets na drieën; ik wissel van plek met mijn schoonmoeder om de achterbank in te palmen en te beginnen schrijven aan dit verslag. We rijden nu bijna Mississippi uit om de grote leegte van Alabama in te rijden. Het plan is om nu interstate 59/20 te volgen. Rijden in Alabama is kijken naar veel groen langs de kant van de weg en een continue rij verkeer. Langs de kant van de weg is er hier en daar een stadje maar niets noemenswaardig. Het plan is om vandaag nog Alabama door te rijden en te stoppen ergens in Tennessee; hopelijk rond Knoxville. Morgen zou dan een Alles zal afhangen van het verkeer; misschien heb ik vanavond wél de bandbreedte (en de goesting) om een plannetje te maken en te posten.
Na de kerstdagen is het misschien leuk om een cadeautjes overzicht te maken

Klaas:
Een Palm T|X (met hardcase, keyboard en travel adapter)
Een D&D boek (iets met magic, weet niet meer echt wat)
Een Jeansbroek
Een DVD van Pirates of the Caribbean (met een 'exclusieve' ultimate swashbuckler 10 song CD collection)
Een gravure van Madison Street - New Orleans
Verschillende andere DVD's die oma dubbel had
Een memory stick van 2Gb
Een muziek-cd (dubbel-cd) van Woodie Guthrie

Tess:
Een Acer Laptop
Een draadloze muis
Een Laptop rugzak
Kleren (ik denk een broek en trui maar ben niet zeker)
Een D&D boek (iets met citybuilding of crawling)
Twee fantasy leesboeken
Een zeventien- of achttiende eeuws schilderij van een onbekende schilder met een onbekende mevrouw op (volgens overgrootoma is het Marie Antoinette)**
Een memorystick van 2gb

Voor de minder materialistische dingen geldt natuurlijk het bezoek op zich, het weerzien met oma en de schoonouders, het familiegebeuren en de ontwikkeling van Thyl. Voor dit laatste:

Het kraaien is er nog maar wordt hoofdzakelijk vervangen door 'dadadadada en aanverwant 'gebabbel'. Voordeel hiervan is dat het veel minder luid is en eigenlijk best schattig.
Hij is nu al dagelijks 'vast' voedsel aan het eten inplaats van sapjes. Zijn dieet bestaat hoofdzakelijk uit een groot potje babyvoeding, een papfles of twee met fruitsap (appelsap is zijn favoriet) en voor de rest enkele borstinhouden melk. Koekjes zijn leuke speeldingen en hij eet er meestal toch wel 5% van op voor hij de rest over zichzelf, zijn kledij en de omgeving uitsmeert.
Hij kwijlt ongelooflijk, tot op het punt dat zijn kin en omstreken een beetje geïrriteerd raken van het kwijlen.
Hij is niet een van die babies die per definitie in slaap vallen als ie in de auto zit. Na verloop van tijd is hij zelfs vrij lastig.
Hij kan al min of meer blijven rechtop zitten als je hem rechtop zet; van zelf recht komen is er nog niet bij.
Hij vindt het fijn om in een loopstoeltje te zitten en heeft de techniek al vrij goed onder de knie
Rechtop zitten is fijn, rechtop staan nog fijner en het lukt erg goed als ie gewoon twee vingers vasthoudt.
Hij zegt nog steeds geen 'papa' of 'mama'
Hij houdt van aandacht van mensen die ie niet of weinig ziet en beloont hen prompt met een stralende glimlach; wat de mensen ook meestal leuk vinden.
Katten zijn leuk, ze hebben een staart en een lijf met veel haar en daar kan je je aan vasthouden; als de beestjes dan weglopen heb je een hand vol haar.
Drinken uit een glas is geweldig leuk; ook al loopt de helft langs zijn kin naar beneden en zijn zijn slokjes niet echt groot.
Zelf zijn fopspeen vinden en in zijn mond steken is geweldig; vooral als je je een tiental minuten kan vermaken met elke kant eens te proeven (behalve de kant die gemaakt is om in de mond te gaan).
De tandjes komen er aan. Bijtringen en andermans vingers zijn het ideale materiaal om alvast de bijtbewegingen mee te oefenen.
Papa die zingt is leuk (voor even). Papa die gekke bekken trekt en 'bacon' zegt is nog veel leuker; zeker als papa voor de gelegenheid een van Thyl z'n broeken op z'h hoofd zet.
Als ik het echt niet leuk meer vind kan ik heel wat volume produceren en meestal krijg ik dan mijn zin; of dat nu eten, een verse pamper of gewoon even niet in de auto zitten is.

Half zes. We bereiken Birmingham. Intussen heeft mijn schoonmoeder het stuur overgenomen. Het lijkt er op alsof we de ergste avondspits hebben kunnen vermijden. Gezien de duisternis en de uurzone die we straks ingaan denk ik dat het doel voor vandaag verzet is naar Chatanooga in plaats van Knoxville, tenzij mijn schoonvader er zin in heeft en Thyl rustig is.
Rond tien na half zes (5.40): file rond Birmingham. rond tien voor zes: door de file heen en terug op de 59.
Om zeven uur zijn we weer aan het rijden na een korte stop om te eten. Schoonpapa heeft het stuur weer overgenomen en blijkbaar is het plan nog steeds om langs de andere kant van Chatanooga te geraken (om zo de ochtendspits alvast te vermijden). Straks komen we dus weer in EST en dus op 'slechts' 6 uur verschil met België.
Weinig nieuws te beleven verder. Ik wil trouwens ook de mensen bedanken die me een mailtje stuurden na de laatste post hier. Het was fijn om van jullie te horen na het korte aandringen ;). Dankjewel dus Va, Belle en Liesbet.
9.26: We zijn in Georgia en dus een uurtje dichterbij. We hebben zonet weer volgetankt. Het zou nu niet al te lang meer mogen duren vooraleer we de staatsgrens overschrijden naar Tennessee. Thyl brabbelt vrolijk nadat hij weer even niet in zijn stoel heeft gezeten. Hij geniet van die korte momentjes waarop we plas en tankpauzes nemen en hij even niet moet neerzitten maar door oma (of door mij) wordt vastgehouden. Hij heeft variaties in zijn gebrabbel. Meestal is het stiller in de ochtend en als hij welgezind is en luider als iets hem tegensteekt; dan gaat het van gebrabbel over in een gekrijs en tenslotte in wenen als het echt zijn voeten uit begint te hangen (zoals, jawel, te lang in de auto zitten; laat ons hopen dat hij dat niet heeft bij het vliegen...).
10 uur. We zijn op onze hotelkamer. Hoezee. We zijn gestopt in Cleveland, Tennessee. (zie kaartje)

--

*po-boy: New Orleans en omstreken variant op Club Sandwich. Men neme een half stokbrood alsook sla, tomaten, mayonaise, mosterd, augurken (in schijfjes), ietwat gebakken ajuin, je doet al die groenten op een stokbrood, legt er verschillende laagjes dun gesneden gebakken rundvlees (rosbief in schellekens met veel (!) saus) bij, liefst op een manier dat de saus er langs alle kanten tegelijk afdrupt en je cholesterolteller bij aanblik van dit alles vrolijk begint te lopen) en voilà, u heeft een po-boy.

** Het schilderij hangt al jaren in de logeerkamer van oma. Theresa vond het schilderij al heel lang erg mooi en wou het eigenlijk heel graag nadat oma zou doodgaan. Toen we daar waren deze keer vertelde oma dat we het mochten hebben en aangezien we niet weten of we er nog zullen terug zijn binnenkort en we er niet van uitgaan dat er sowieso een testament zou worden opgemaakt hebben we het zekere voor het onzekere genomen en het schilderij nu meegebracht. Er is veel restauratie en opkuiswerk aan en we weten ook nog niet hoe het in België te krijgen... . Het schilderij op zich zou misschien wel gaan maar de kader (die ook erg mooi en van dezelfde tijdsperiode is) is nogal groot.

2006-12-27T03:53:00.000+01:00

De laatste dagen een beetje last van heimwee. Tijdens de feesten is het misschien net dat ietsje moeilijker dan anders om niet bij vrienden en familie te zijn; al is het hier natuurlijk ook familie. Geen idee hoe het komt; een emotiemoment... Niet veel te zeggen echt. Kerst is gekomen en gegaan, veel eten erbij. Vandaag nog naar Wal*mart getrokken om wat inkopen te doen en alles klaar te maken voor het vertrek richting Noorden (naar Roanoke, VA). Morgenavond wellicht weer breedband en morgen een dag in de auto; wellicht meer morgenavond dus. Aarzel niet te mailen hoe het daar gaat... 't zou fijn zijn om ook wat van het thuisfront te horen.

2006-12-25T15:02:00.000+01:00

Half acht 's ochtends. Thyl gaf duidelijk te verstaan dat hij honger had dus zijn wij met zijn allen wakker. Tijd voor Theresa om Thyl te voeden, tijd voor mij om een verslagje te maken voor het thuisfront. Thyl is weer door een groeifase aan't gaan vermoeden we. Hij wordt 's nachts (rond 4 uur) wakker om te eten en overdag eet hij zowel melk als 'vast' voedsel. Hij drinkt verder ook sapjes en water en draagt nu al kleren voor 9 tot 12 maand.
24 december is een vrij lege dag geworden. We hebben wat thuis gezeten en gekeken hoe het buiten regende regende en nog es regende. Het was gisteren plots maar zo'n 10 graden meer; de temperaturen gingen in vrije val in vergelijking met eergisteren. In de namiddag waren Theresa's tante en oom op bezoek (zus van schoonpapa) maar aangezien ik aan het genieten was van een kleine siësta heb ik het bezoek volledig gemist. De voorgaande nacht had ik nogal liggen woelen en wakkergelegen vanwege helse krampen en buikpijn... die lijken gelukkig achter de rug.
Tegen de avond is Theresa's pa om een loopstoeltje gegaan die voornoemde tante thuis nog had staan. Intussen heb ik samen met Tess de DVD collectie van oma gealfabetiseerd en er de dubbels uitgehaald. Ik schat dat van de +/- 250 dvds er toch een 25-tal waren die er meer dan 1 keer inzaten. Ze vergeet namelijk welke ze al dan niet heeft en zo koopt ze 2 tot 3x dezelfde dvd.
Toen schoonpapa terug was hebben we het stoeltje wat afgewassen en Thyl er in gezet. Zijn voetjes komen nog maar nét aan de grond maar hij lijkt het op zich toch plezant te vinden en peddelde lustig in't rond. Hij leek vrij snel het systeem door te hebben. De eerste paar pasjes ging hij achteruit ipv vooruit maar daarna leek hij te snappen hoe hij bewegen moest om vooruit te wandelen.

Verder heeft hij duidelijk zijn voeten ontdekt en als ie neerligt grijpt hij er ook naar. Zelfstandig rechtop gaan zitten doet hij (nog) niet maar als je hem recht helpt zitten dan blijft hij wel recht. Hij staat ook liever dan hij zit; wellicht omdat hij dan meer kan zien. Hij brabbelt ook al veel en als ik een engelstalige papa was geweest was ik nu al in de wolken omdat 'daddy' veelvuldig voorkomt in het gebrabbel. Helaas is het toeval want het wordt nooit echt rond hem gebruikt.
Dat was het zo'n beetje van de reporter uit Slidell. Nog een minifotootje en we kunnen de dag hier weer beginnen!